7. Ammoniak en veehouderij

Het Nederlandse ammoniakbeleid berust op twee sporen. Het eerste spoor is het gebiedsgerichte spoor. Dit spoor houdt onder andere in dat maatregelen rond ammoniakgevoelige natuurgebieden moeten worden genomen. Een belangrijke maatregel is de zonering van de Wet ammoniak en veehouderij (Wav).
Het tweede spoor is het generieke spoor. Door middel van het besluit Huisvesting gelden emissie-eisen voor alle stallen. Op den duur zullen alle stallen emissie-arm moeten worden uitgevoerd, voor zover de techniek daarvoor beschikbaar is. Daarnaast zijn er regels voor het emissiearm uitrijden van mest en voor het afdekken van mestbassins.

De depositie van stikstof in Nederland wordt voor 66% veroorzaakt door Nederlandse bronnen. De Nederlandse agrarische sector draagt 52% bij aan de totale stikstofdepositie. De emissie van ammoniak (NH₃) in gebieden met veel intensieve veehouderij, zoals de Peel, de Gelderse Vallei en delen van de Achterhoek en Twente, zorgt voor een aanzienlijke verhoging van de stikstofdepositie in deze gebieden. Kijk voor de meest recente cijfers over verzurende depositie uit de landbouw op de site van het Milieu en Natuur Planbureau.

Beleid, wet- en regelgeving

Naast het toepassen van de (generieke) milieuwetgeving zullen ruimtelijke maatregelen op gebiedsniveau noodzakelijk zijn om bepaalde natuurgebieden te beschermen (bestemmingsplan Buitengebied). Daarbij wordt in eerste instantie gedacht aan een zonering binnen en langs de bossen en natuurgebieden van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS).

In deze paragraaf is beschreven welke consequenties het ammoniakbeleid heeft voor het bestemmingsplan.

Verwijzingen